Bijgewerkt op   14-02-2020
pastor@corneliuskerk-limmen.nl

  OP DE PEDALEN

 


OP DE PEDALEN                                                    14 feb 2020


MOESTEN DIT NU DE LAATSTE WOORDEN ZIJN DIE HIJ SPRAK?
Ik weet nog dat ik tijdens mijn vele bezoekersrondes als pastor in het ziekenhuis eens een man bezocht die aan het eind van de maand een operatie zou moeten ondergaan waarbij hij zijn stem voorgoed zou verliezen. Hij vertelde mij over zijn huwelijk, zijn relatie met zijn vrouw. “Ze is altijd maar aan het poetsen”, zei hij, “of boodschappen aan het doen, strijken, ramen zemen”. We hadden er die eerste keer wel een uur over gesproken en toen ik bij mijn volgende ronde door het ziekenhuis hem weer sprak, begon hij er weer over. Weer spraken we over zijn vrouw, en ik luisterde naar alles wat hem zo ergerde. De keer daarna, toen hij voor de derde maal zijn verhaal had verteld, ging me zijn verhaal toch benauwen. Er was nog één dag over voor hij geopereerd zou worden. Moesten dit nu de laatste woorden zijn die hij sprak?

DE NAALD OP DE PLAAT DIE EEN GROEF VERSPRINGT
Ik vertelde hem dat ik de volgende dag weer zou komen, maar zei ik: “Mag ik U dan iets vragen: Zou u er eens over na willen denken, zou u me morgen de drie beste eigenschappen van uw vrouw kunnen vertellen?” Ik vond het heel spannend dit aan hem te vragen, was ik niet te ver gegaan met mijn vraag? Maar toen ik de volgende dag op zijn kamer kwam, bleek al snel het tegendeel. Hij had die nacht lang wakker gelegen en zei: “Mag ik ook vijf beste eigenschappen noemen? Dat van dat poetsen bijvoorbeeld, ja, daar zat toch heel veel zorg in, voor hem en voor hun kinderen. En die boodschappen: meestal kocht ze precies wat hij lekker vond”. We hadden opnieuw lang gesproken, die laatste dag, maar het was alsof de naald van de plaat ineens een groef versprongen was. Zo’n platenspeler voor langspeelplaten zoals we die vroeger allemaal hadden. De plaat die dan kon blijven hangen om dan steeds hetzelfde deuntje te blijven herhalen, totdat iemand de naald een zetje zou geven en het lied weer verder kon. Ik moest aan het beeld van de naald op die langspeelplaat terugdenken als het gaat om die man die ik die weken in het ziekenhuis had leren kennen. Maar bij dat beeld van de naald op een langspeelplaat moet ik ook denken aan de plaat van ons verleden. Ook onze levensplaat loopt wel eens vast. Dan zijn we negatief en zien we niet de mooie kanten van de ander. Zien we niet de mogelijkheden die ons elke dag geboden worden. Dan durven we niet verder te kijken en blijven we in ons eigen cirkeltjes draaien. Dan hoop ik dat onze Schepper ons weet te raken en we onszelf of anderen een klein zetje kunnen geven: opdat we de zon weer zien schijnen. De zon die ons verwarmt en positieve energie geeft opdat we weer verder kunnen.

pastor Johan Olling