Bijgewerkt op  13-12-2019
pastor@corneliuskerk-limmen.nl

  OP DE PEDALEN

 



 

 

OP DE PEDALEN                                      13 december 2019

AL FIETSEND DOOR DE SAHARA VOELDE IK ME EEN BEETJE CASPAR
Het is al weer 9 jaar geleden dat we de sponsorfietstocht hebben gehouden naar Burkina Faso. Ik weet nog dat, toen we in augustus vertrokken, het de nadrukkelijke wens van vele uitzwaaiers dat ik met Kerst toch zeker terug zou moeten zijn. Binnen de parochie kan er over een periode van 3 maanden best wel wat wegvallen of vervangen worden door collega’s en vrijwilligers, maar met Kerst moet alles toch wel weer vertrouwd en compleet zijn. Ik waande me door dit verzoek een beetje Caspar op zijn lange tocht door Afrika:  Hij wilde ook op tijd bij het Kerstkind zijn. Ik moest dan ook aan Kerst denken toen ik in de westelijke Sahara ’s nacht uren kon turen naar de heldere sterrenhemel waar ik zocht naar die ene ster. Ik moest aan Kerst denken toen ik jonge moeders op een ezeltje met een kind in de armen of op de rug voorbij zag trekken, of als je de kamelen (dromedarissen) door de woestijn zag paraderen en de talloze herders met hun kudden door de velden zag dwalen. Een levende kerststal in een wereld waar, zo lijkt het, de tijd stil is blijven staan.

EEN BRANDEND VERLANGEN
In Afrika voelde ik me 9 jaar geleden een beetje Caspar. Je volgt een ster en je beantwoordt die diepe roep in jezelf die zegt dat mooie ‘woorden’ in een overweging nu maar eens omgezet moeten worden in een daadkrachtig ‘doen’. Ja, ik had, voordat ik aan de monsterfietstocht van 9000 kilometer begon, wel eens foto’s gezien van Burkina Faso, maar er ook echt heen fietsen was een ander verhaal. We zijn nu, net als 9 jaar geleden, op weg naar Kerst en gaan komend weekend de derde Adventskaars aansteken. Als je jezelf hoort zeggen: er is toch niets te veranderen; aan acties doe ik niet mee, want het blijft toch allemaal de strijkstok hangen; kortom als je dit cynisme en deze  gelatenheid bij jezelf herkent dan roept dat wel de vraag op: Waar is ie verlangen? Heb je het verstopt? Heb je het overschreeuwd? Heb je het afgekocht? Wat heb je gedaan om dat kleine twijgje van verlangen tot bloei te brengen? Gaat het erin de Advent niet om je naar het verlangen toe te blijven keren? Niet neerleggen bij wat er is? Zouden we er niet meer bij stil mogen staan dat het in onze wereld en in wie wij zijn nog niet af is? Op de Adventskrans zullen komend weekend drie kaarsjes branden. Eén blijft er uit; omdat het nog niet af is. Drie kaarsjes branden wel: als een brandend verlangen.

pastor Johan Olling