Cees Pepping
Overleden 25 mei 2026 op de leeftijd van 91 jaar
Pap werd op 13 september 1934 geboren in Limmen. Hij was de achtste van in totaal tien kinderen in het gezin van Jaap Pepping en Marie Res. Als jonge jongen hielp hij mee als misdienaar in de kerk. Hoewel de oorlogsjaren diepe indruk op hem maakten, heeft hij toch een fijne jeugd gehad. Hij voetbalde veel met zijn vriendjes op klompen en ook op de hoge hakken van zijn oudere zussen. Later heeft hij nog in Limmen-1 gespeeld en tot op hoge leeftijd genoot hij van dit spelletje, maar nu langs de lijn of voor de buis.
Pap doorliep de ambachtsschool in Alkmaar om timmerman te worden en via de avondschool haalde hij zijn diploma’s om als zelfstandige verder te kunnen. Op 18-jarige leeftijd ging hij in dienst en dan wel meteen met de trein richting Roosendaal. In het leger heeft hij zijn rijbewijs gehaald. Na zijn diensttijd, weer terug op het werk, bedacht hij dat een auto toch wel erg gemakkelijk is om klussen in Egmond of verder te doen. Fietsen met een ladder en gereedschap: het houdt een keer op. Opa moest wel overtuigd worden van het nut van een auto, maar uiteindelijk kwam deze er toch.
Op de Limmer kermis ontmoette hij zijn grote liefde Nell Keijzer. Ze trouwden op 30 december 1961. Direct na zijn trouwen werd pap lid van de vrijwillige brandweer en bleef dit tot aan zijn 55ste jaar. In die jaren heeft hij mooie vriendschappen met andere brandweerlieden opgebouwd, vele branden geblust en prachtige feestjes en uitjes met de “Drankweer” beleefd. Zo noemde hij de brandweer, want een biertje ging er bij de mannen ook wel in. Pap en mam kregen drie kinderen: Marleen, Jean en Caroline. Ze woonden eerst tegenover het huidige EetbarLekker en verhuisden in 1974 naar een nieuw, wederom zelfgebouwd huis op – zoals pap zelf zei – “het mooiste plekje van Limmen”.
Pap was een zorgzame doener die altijd voor ons klaarstond. Hij hield van grappen en plagerijtjes, van vakanties, feestjes en gezelligheid. Wij hebben samen heerlijke kerst- en paasdineetjes gehad, uitgebreide bbq’s in de tuin en als hij uit eten wilde, vond hij wel een reden. Ook de sinterklaasfeesten werden uitgebreid gevierd.
Met het bouwbedrijf heeft pap vele woningen en projecten gebouwd in Limmen en omstreken. Na de bouwcrisis in de jaren 80 ging hij alleen verder, hij weigerde bij de pakken neer te zitten. Hij begon opnieuw in een klein boetje naast het huidige gebouw van Historisch Limmen. Na een aantal jaren moest hij daar vandaan en is hij verder gegaan in een loods aan de Dusseldorperweg. Hier heeft hij zijn werkzame leven verder voorgezet. Hij specialiseerde zich meer in trappen en kozijnen, maar maakte o.a. ook meubels, een boot, allerlei speelgoed voor ons en de kleinkinderen. Zijn liefde voor het vak stopte nooit; zo herbouwde en onderhield hij jarenlang vrijwillig de molen aan de Vaartkant en heeft hij ook voor ons nog veel geklust. Ook
na zijn pensioen bleef hij actief. Timmeren was zijn lust en zijn leven. Hij noemde het ook niet werken, maar zijn hobby.
Vlak na zijn pensioen werd mam ziek. Ze verhuisden naar een mooi appartement, waar hij haar tot het einde toe liefdevol heeft verzorgd. Na mams overlijden heeft hij samen met Jo Admiraal, een lieve vriendin van hen beiden van vroeger, nog een aantal mooie jaren beleefd met onder andere jeu-de-boelen en fijne weekendjes uit.
Toen er kleinkinderen kwamen, was geen trotsere opa te vinden. En toen er 2 jaar geleden ook nog een achterkleinkind kwam, vond hij dat geweldig. Dat kleine spul vond hij prachtig! Hij keek dan graag vanuit zijn appartement naar het speelplein van de lagere school. Hij kon er enorm van genieten. De laatste 2,5 jaar van zijn leven woonde pap in De Cameren. Dit vond hij niet makkelijk. Hij zei altijd: “Ik word 100.” Echter, zijn lichaam was op en hij is, na een laatste boks voor zijn kleindochter, in alle rust overleden. “je hebt een lange weg bewandeld, vol liefde, wijsheid en moed. Nu rust je en wij bewaren jouw verhaal”
Geef je op voor onze nieuwsbrief
