Tine Kuijs
Overleden 9 april 2026 0p de leeftijd van 101 jaar
Met de dood van Tine Kuijs is ook aan het leven van het laatste kind van Klaas Kuijs en Johanna de Groot een einde gekomen. Tine bewaarde warme herinneringen aan het gezin met vriendelijke ouders en tante Stijntje waarin ze opgroeide. Ze kon trots vertellen dat eenieder altijd vreedzaam en zonder onenigheid met elkaar omging. Wel vond Tine het moeilijk dat ze uiteindelijk alleen overbleef nadat haar ouders, broers en zussen waren overleden. Foto’s van haar familie waren daarom zeer belangrijk voor haar. Aan het einde van een dag kregen alle familieleden op de foto een groet van haar. Jo kreeg meerdere groeten. Dat ook Jo er de laatste jaren niet meer was, werd door Tine als een groot gemis ervaren.
Tine heeft een lang leven gehad waarbij ze veel zal hebben zien veranderen. Soms als ze vertelde dan kreeg je een kort inkijkje in het leven dat ze als kind gewend was. Tine kon bijvoorbeeld vertellen dat ze als jong meisje graag ging wandelen met haar jongere broertje Herman in de kinderwagen. Herman droeg dan een soort matrozenpakje en Tine wandelde dan met hem naast de boerderij op en neer. Wie Tine kent die zal het beeld dat hierbij hoort deels verder kunnen aanvullen. Als er graspollen waren die maakten dat het moeilijk was om de kinderwagen voort te duwen dan zal Tine met grote inzet gemaakt hebben dat dit haar desondanks toch lukte. Opgeven omdat dit mogelijk makkelijker was, dat zal niet snel bij haar op zijn gekomen.
Op oudere leeftijd vond Tine het heerlijk om op pad te gaan en verder om zich heen te kijken. Ze bezocht heel graag een paar jaar één dag in de week de huishoudschool in Bergen. Later heeft ze een periode geholpen in de winkel van Stuifbergen. Die winkel is overigens nog steeds te vinden op de Kerkweg in Limmen. Een aantal zomers heeft Tine ook als verkoopster gewerkt in een groentekraam van Stengs op het campingterrein in Bakkum. Er werd met regelmaat een beroep op Tine gedaan als er een situatie was waarbij hulp nodig was. Dit leidde er onder andere toe dat Tine een aantal jaren heeft gewerkt in de winkel van Brantjes te Castricum.
En plots ……. kwam er een ommezwaai in het soort werkaamheden waarop Tine zich voordien altijd had gericht. Vriendin Afra Koot ging een opleiding voor bejaardenzorgster volgen in Amsterdam en nodigde Tine uit om samen die opleiding te gaan doen. Tine hield nog steeds wel van een uitdaging, besloot mee te gaan en bezocht vervolgens een paar jaar de Hadewychschool in Amsterdam. Ze ging daarvoor met de fiets naar het station in Castricum, met de trein naar Amsterdam en vervolgens nam ze de tramlijn om de school te bereiken. Ze wist tot het laatst van haar leven de nummers van de tramlijnen die richting de Hadwychschool reden, tramlijn 4 en tramlijn 25.
Na het afsluiten van de opleiding heeft Tine vele jaren als bejaardenverzorgster in De Loet gewerkt. Aan de verhalen over de diensten en mensen daar was te horen dat het werk haar veel voldoening gaf. En ze kon met grote waardering spreken over leidinggevenden en collega’s in de Loet zoals mevrouw Evers, mevrouw De Wilde, Hennie Kikkert en Rie Modder.
Ook nadat het werken voor De Loet was gestopt, heeft Tine veel voor anderen gezorgd. Natuurlijk voor haar zus Jo toen die ouder werd, maar ook vele mensen uit de omgeving konden bij haar veelvuldig terecht voor een lekker kopje koffie of thee en een gezellig praatje. Tine vond het prettig om mensen om zich heen te hebben. Wel ging jammer genoeg haar gehoor op latere leeftijd achteruit waardoor ze gesprekken niet altijd goed kon volgen. En ook haar geheugen werd op den duur minder waardoor ook het onthouden van namen voor problemen zorgde. Heel verrassend kon ze dan echter wel plots weer een verhaal uit het verleden vertellen waarbij ze ook de details nog precies kon benoemen.
Eén van de verhalen die Tine in haar laatste periode plots heel helder vertelde is een verhaal over een vriendendienst van haar vader. Vlakbij de Visweg woonde in Tine’s jeugd de broers Jan en Piet, die vanuit Drenthe naar Limmen waren getrokken. Deze broers hadden een huishoudster in dienst, die ook bij hen inwoonde. Deze huishoudster is vrij plotseling overleden en toen men de begrafenis wilde regelen, bleek dat hier geen geld voor beschikbaar was. Een en ander moest dus zoveel mogelijk op andere wijze geregeld worden. De vader van Tine bood daarop aan om de kist met de overledene per paard en wagen naar de kerk te rijden. Zo gebeurde. Tine en Herman vonden dit bijzonder interessant want het gebeurde eigenlijk nooit dat vader Kuijs met paard en wagen het dorp in reed. Trots wandelden Tine en Herman daarom naast de wagen mee om dit kleine avontuur mee te maken.
Nu Tine er niet meer is zal een strook grond aan de Bogerdlaan er de komende tijd anders uitzien. Waar Tine voorheen in het voorjaar en de zomerperiode zeer toegewijd ongeveer dagelijks op pad ging om de paardenbloemen uit de tuin te verwijderen, valt nu te verwachten dat de paardenbloemen met rust gelaten zullen worden. Door de tijd vinden steeds veranderingen plaats. Ook na het overlijden van Tine is dit iets wat doorgang zal vinden.
Geef je op voor onze nieuwsbrief
